liftwedstrijd naar Leipzig: deel I
Vrijdag 24 oktober 07:30 uur.
Daar gaat de wekker. Draai me nog ns lekker om.
En denk: ik ga je tenminste 2 nachten missen bedje... Vervolgens spring ik uit bed en bereid mij voor op de dag die zal gaan komen. Al heb ik niet echt een idee hoe ik mij moet voorbereiden, want ik heb nog nooit gelift en al helemaal niet naar Duitsland en ook nog ns met een liftpartner die ik nog niet zo goed ken (Paul is heel lief hoor)....
OK, half 9 verzamelen bij Galgenwaard. Daar kregen we van
Sanne een informatiemap met een kaart, stickers, lifthandleiding en nog vele andere handige gadgets, die Paul en ik bij de eerste lift alweer kwijt waren.
Na dit moment was het ieder voor zich. De populaire liftplek werd meteen ingenomen door Renske en Job, Anita en Wouter en ook door Paul en mij.
Huisgenoten van mij, die ook wel van een potje liften op zn tijd houden, gaven mij een goude tip. Verkleed je zelf: dan nemen ze je mee! Zo gezegd, zo gedaan: Paul stond in een verfrissend hawaiirokje, ik een prachtige rood-wit-blauwe boa en een hawaiiketting.
En zie daar: na 10 min onze eerste lift naar Amersfoort.
Renske was een beetje boos dat we op t zelfde punt stonden, dus zij dook op onze lift om te regelen dat Job en zij ook meekonden. Dat vonden wij natuurlijk geen probleem. Onze eerste bestuurder was een vrouwtje die als consultant werkt, jaar of 45, prima en enthousiast over onze liftpoging.
In Amsterfoort had ze ons afgezet op een rot plek, waar het liften niet echt lukte. Maar, na wat rennen en lief kijken hadden Paul en ik weer een lift van een echte tukker uit Enschede. Een aannemer in de bouw die constant telefoon had en er lekker op los ging in zijn tukkertaaltje. Hij blaaste lekker door, zo'n 160- 200 km p/u, dus dat schoot op!
Vervolgens dropte hij ons bij een tankstation met een Mac iets voorbij Enschede. Daar lukte het ons om na een half uurtje een lift te krijgen tot net over de grens van een vrouw die een heupoperatie zou ondergaan in Duitsland. Na alle heupverhalen kregen we nog een korte lift van een stoere kerel die para was bij de luchtmacht. Echte mannenpraat tussen Paul en deze kerel over terroristenaanslagen en bommen. Hij had vroeger trouwens ook veel gelift en hij vond t wel mooi dat wij het ook deden. Hij wist wel een mooie plek waar wij een goeie lange lift zouden kunnen krijgen!
Nou...dat was dus een enorme verlaten parkeerplaats met een lullig eethuisje.
Daar kwamen we Anita en Job tegen, die een bakkie koffie aan t drinken waren met hun gescoorde lift: een echtpaar die een weekendje wegging. En helaas geen plek meer had op de achterbank voor Paul en mij.
Maar, daar was HASSAN! Onze redder in nood. Een slager uit Berlijn die een flinke hoop vlees had afgeleverd in Utrecht en Amsterdam en nu helemaal terug reed naar Berlijn. We hadden gewoon een lift te pakken van de grens van Berlijn tot Magdeburg!
Hassan, 50 jaar, 4 kinders en turk sprak gebrekkig Duits. Wij ook, dus dat scheelt. Toffe peer.
Zo deden Paul en ik dat liften:
tankstelle Magdeburg: Na Hassan nog op een kopje koffie getrakteerd te hebben, scoorden we na ongeveer een half uur lief lachen en vragen een lift naar Leipzig van een leuke kerel (lees: best een lekker ding). Uurtje later waren we in Leipzig en kwamen als eerste aan in het hostel!
Kwart voor zeven.........! Haha, wir sind ubergeile supertrampers!!!
alle liftbortjes...:
